Müzəffəri-H.Ç. : - NAMUS ANLAYIŞI VƏ ERMƏNİ XİSLƏTİ...

Müzəffəri-H.Ç. : NAMUS ANLAYIŞI VƏ ERMƏNİ XİSLƏTİ...

 “... Bu xalq həm xasiyyətinə, həm də coğrafi mövqeyinə görə əzəldən ikiüzlü xalqdır... Ermənilərin xainliyi coxlarına məlumdur.” TATSİT.
“Namusu itə atdılar, it yemədi.”Azərbaycan xalq məsəli.

 

Bir qədər qəribə görünən bu mövzuya müraciət etməyimizin səbəbi vardır. Hələ Sovet dönəmində, SSRİ Ali Sovetinin deputatı İqityanın mərkəzi televiziyada belə bir çıxşını eşitdik:”ermənı xalqı Dağlıq Qarabağı azərbaycanlıların əlində qoya biməz, çünki erməni dilində “Namus” və “Ocaq” sözləri var.” Elə “Ocaq” adlı faşist yönlü “əsəri” ilə tanınmış bədnam Zorik Balayan da Naxçıvanın erməniyə məxsusluğunu çox qəribə bir “faktla” izah edir: “Naxçıvanda çoxlu çinar ağacları var, ermənilərin çinar ağaclarını sevdikləri isə, hamıya məlumdur” Çox “güclü” məntiqdir, deyilmi? Dünya gərək bilsin ki, harada çinar ağacları varsa, ora “erməni torpağıdır”! Hətta o çinarları erməni əkməyibsə, də bu “belədir”...
“Ocaq” sözünü izah etmək istəməzdim, çünki, Altaydan Kiçik Asiyayadək, Çindən, Monqolustandan Sibirədək geniş ərazilərdə tarixi türk torpaqlarında məskunlaşmış bütün türk xalqlarının dillərində “Ocaq” sözü işlənir. Bu sözün erməni mənşəli olduğunu iddia etmək üçün gərək elə erməni olasan...
İndi də “namus” sözünə keçək.
Bütün xristian dünyasında fikrimizcə, “namus” mənasını verən söz yoxdur. Məsələn: rus dilində “çest” sözü (şərəf) namus sözünə sinonim kimi işlənir. Türklər isə, “şərəf” və “namus” sözlərinin fərqini yaxşı bilirlər. Avropa ölkələrinin əksəriyyətində əsrlər boyu feodalın “birinci gecə” hüququnun olması avopalılara “namus” sözünü bizim anladığımız kimi başa düşmələrinə mane olur. Elə İngiltərədə XlV əsrdə baş vermiş Robin Qud üsyanı kimi tanınan məşhur xalq hərkatı “birinci gecə” hüququna etiraz kimi baş verməmişdimi?
Erməninin “çinarsevən” olmasına gəldikdə, isə Azərbaycanın işğal olunmuş Zəngilan bölgəsində dünyada tayı-bərabəri olmayan ÇİNAR MEŞƏSİ QORUĞUNUN necə məhv edilərək mebelçilərə satıldığını hamı bilir.
Qədim zərdüştilik dininə görə, Xeyir allahı Hörmüz Şər tanrısı Əhrimənlə daim mübarizə edir. Şər tanrısı Əhrimənin adı ilə “erməni” sözü arsında fikrimizcə, həm foma, həm də məzmunca eynilik vardır. Düşünürəm ki, “erməni” sözü Sər tanrısı Əhrimənin (Anqra Manyu) adından törəyib. Əgər belə deyilsə, erməni niyə bu qədər şər işlər görür? Erməni gah torpağımızı tutur, gah qəbir daşlarımızı oğurlayır, xalçalarımıza, mətbəximizə, musiqimizə göz dikir... Fakta baxın: Göy –Göl bölgəsində XlX əsrə aid ALMAN qəbirlərinin üzünü suvayıb üstlərində erməni yazıları yazıb, onları qədim erməni qəbirləri kimi tanıtmaq hansı millətin nümayəndəsinin ağlına gələ bilər?
Erməni unutmasın ki, zərdüştiliyə görə, sonda Hörmüz Əhrimənə qalib gələcək və onun belinə minərək 30 il dünyanı dolaşacaq...
Köçəri, dəmirçi, bala, igid, namus, ocaq və s. sözləri tüklərdən, “yan”-ları farsdan almış erməni, bəs sən özün almaqdan, oğurlamaqdan, qondarmaqdan və saxtakarlıqdan başqa nə iş görmüsən??
Böyük rus şairi A.S.Puşkin qoca dağlının dili ilə: “Sən köləsən, sən qorxaqsan, sən ermənisən” –deyir. Gürcü xalqı deyir: “erməni gəldi, dərd üstündən dərd gəldi”.
“Erməni qan gördü,” “Ermənini qapında gör”- ifadələri isə, azərbaycanlılara məxsusdur. Qan görəndə qorxudan şivən salar, qapına gələndə isə, dilədiyini almaq üçün hər cür dona girər...
Qabaqcıl və humanist rus şairi Nekrasovun yaradıcılığında belə bir cümləyə rast gəlirik: “Avara bir erməniyə özbaşına ərə getdi o qız.”
Jemçujnikov (Kuzma Prutkov dəstəsindən) belə oxuyur:
Dar çarpayıda tək- tənha uzanmışam mən,
Qonşu palatada qışqırır erməni hərdən.
Məhz “qışqırır” sözü erməni üçün xarakterikdir. Onlar səbəb oldu-olmadı qışqırmağa adət ediblər. Biz də vaxtiylə, dəfələrlə erməni hay-küyçülüyünün şahidi olmuşuq. 1985-ci ildə İrəvanda izdihamlı küçədə bir axçinin ayağını təsadüfən tapdaladım. Əlimi sinəmə qoydum, üzr istədim. Axçi də mədəni surətdə gülümsədi, yəni “eybi yoxdur”. Qız bir addım uzaqlaşmışdı ki, arxadan mənim rusca “izvinite pojalyusta”(yəni: lütfən bağışlayın) sözlərimi eşidib nifrətlə geri qayıdıb üstümə qışqırmağa başladı. Axçik mənim qeyri millətdən olduğumu bilmişdi. Elə həmin ildə İrəvan vağzalında şahidi və iştirakçısı olduğum digər bir olay. Əlində Azərbaycan dilində kitab tutmuş bir türk kəndli balasını bir dəstə erməni araya alaraq ələ salırdılar: “siz azərbaycalıların əlifbası yoxdur, siz nə millətsiniz?” və s. bu kimi sözlər deyirdilər. Kəndli balası döyükərək, yazıq-yazıq baxaraq bilmirdi kimə nə cavab versin. Mən yaxınlaşdim ki, onu müdafiə edim. Erməni dəstəsi “kəndli balasını” buraxıb məni araya aldı və qulaq asmadan üstümə qışqırmağa başladılar. Mədəni dialoq alınmadı. Bu arada atıq 30-40 metr uzaqlaşmağa macal tapmış həmyerlimin qırmızı peysərini gördüm... Birdən anladım ki, bunlar məni təkləyərək, nədəsə günalandırıb şərləyə bilərlər. Odur ki, sakitləşdidici jestlərlə onlardan uzaqlaşdım. İki şey yadımda qaldı: məni tək buraxıb xəlvətcə aradan çıxan kəndli balasının arxadan görünən qırmızı peysəri və ermənilərin qara-qışqırıq salmaları...İnsafən deyim ki, birincisi mənə daha ağır gəldi.
Alman səyyahı Alfred Korte “Anadolu eskizləri”əsərində yazır: “Demək olar ki, bu əyalətlərdə xalqın özəyi ilə təmasda olan hər bir adam türklərə hörmət və məhəbbət bəsləməyə, yunanlara alçaq nəzərlərlə baxmağa, ermənilərə nifrət və ikrah hissi duymağa alışır...” “Yunan iki yəhudini, erməni isə iki yunanı aldadır.” Bu zərb-məsəl hər yerdə özünü doğruldur. Əgər Anadolunun harasındasa sizi aldadıblarsa, qəti demək olar ki, ermənilərlə rastlaşıbsınız.”
Elə həmin müəllif Əskişəhərdə yaşayan bir podratçının sözlərini misal gətirir: “Mən türklə iş barədə şərtləşəndə, yazılı müqavilə bağlamadan keçinirəm, çünki onun bir kəlmə sözü kifayətdir. Yunan və ya başqa levantlı ilə yazılı şərt bağlayıram, çünki onlarla iş görəndə bu lazım və faydalıdır. Ermənilərlə isə, heç yazılı müqavilə ilə də iş görmürəm. Çünki hətta yazılı şərtin özü də səni onların yalanlarından və intriqalarından qorumur.” Son zamanlar ermənilər Qafqza bələd olmayanlara özlərini “gürcü”, bəzən də “çərkəz” kimi təqdim edirdilər. Ermənilər özləri də adlarının yaxşılığa çıxmadığını çoxdan biırlırlər. Puşkindən gətirdiyimiz iqtibasdan bura qədər Arif Mansurovun “Tarixin ağ ləkələri və yenidənqurma” kitabından istifadə etmişik. (Bax: Arif Mansurov, “Tarixin ağ ləkələri və yenidənqurma.” Bakı. 1991-ci il. Səh: 53-55.)
Emənilər Qafqzda yad ünsürdürlər. Onların tarixi vətənlərini (əgər varsa) indiki Ermənistan deyilən yerlərdən çox-çox uzaqlarda, Hindistanda, bəlkə də dunyanın hər yerində axtarmaq lazımdır. Tarixçi-alim Fəridə Məmmədova ermənilərin bir millət kimi, “bioloji fenomen” olduqlarını iddia edir. Ermənilərin soykökündə rus alimi Veliçkonun təbirincə desək, yunan, yəhudi, qaraçı və başqa etnik elementləri araşdırmaq gərəkir. Belə etnik elementlərin onlarca olduğunu düşünürük...
İrəvan xanlığının ərazisındə yaradılmış bədnam Ermənistan “dövləti” Rusiyanın 1813-1991-ci illərdə çəkdiyi çox böyük “zəhmət” bahasına qurulmuşdur. Maraqlı da burasıdır ki, biz ermənilər arasında türkə rəğbət bəsləyəni çox görsək də, rusa hörmət bəsləyəni görmədik. Ermənilər bir çox məqamlarda özlərini farslara qohum sayırlar. Bu həqiqətə daha çox bənzəyir. Belə olmasaydı, Qarabağ müharibəsində müsəlman fars, xristian ermənini dəstəkləyərək bu türk düşmənini sözün əsil mənasında yaşatmazdı. Hazırda da, farsların bir “aşna”, rusların bir övlad kimi daim ermənin qayğısına qalmalarını başa düşmək çətin deyil...
Bu məqamda e.ə. 74-71-ci illərdə baş vermiş Spartak üsyanı ilə tarixi paralel aparmaq yerinə düşər. Öz ordusu ilə Siciliya adasına keçməyə çalışan Spartak Kilikiya dəniz qudurları ilə sövdələşir. Dəniz quldurları üsyançıları öz gəmiləri ilə Siciliyaya keçirtməli idilər. Roma sərkərdəsi Krassdan daha çox muzd alan quldurlar Spartakı aldadırlar. Çox qanlı döyüşdə Krass Spartakı məğlub edir. Spartakla danışıqlar aparanın adına diqqət yetirək: Vardan Trdat. Bax belə! İnanmayanlar məşhur “Spartak” filminə diqqətlə baxsınlar. Özlərini İrəvana, Dağlıq Qarabağa yamayan, pərçimləyən ermənilərin “xalq” nağılları dənizlərlə bağlı olan süjetlərlə zəngindir. Əgər onların “vətəni” dağlardadırsa, bəs, onlar bu dənizləri harada görüblər? İrəvan ermənisi Qarabağda yaşayan erməninin dilini anlamır, onları “ŞURTVATS,” yəni “gəzəyən” adlandırır.
İndi də erməni və namus məsələsinə aydınlıq gətirək.
Geoloqlar bir mineralı aşkar edəndə orada digər qonşu mineralların olduğunu da proqnozlaşdırırlar. Məsələn: qurğuşun olan yerdə uran, mis tapılan yerdə qızıl da ola bilir. Namus da belədir, o olan yerdə qeyrət, mərdlik, düzlük, əxlaq, hallallıq, bir sözlə, bütün müsbət keyfiyyətlər olur. Ermənidə biz bunları görə bilmirik.
Hələ xristianlıqdan əvvəl, atəşpərəstlik zamanı əsilzadə sayılan erməni ailələrinin qızları məbədlərdə düz bir il yaşayırdılar. Məbədləri ziyarət edənlərə hərtərəfli diqqət və xidmətlər (o cümlədən intim xidmət də) göstərirdilər. Bu yolla pul toplayıb cehiz alır, sonra ərə gedirdilər. Belə gəlinlərin “namusuna” afərin demək olar. Əsas pul olsun. Necə deyərlər, əsl “erməni namusudur.” İgityan da bilməli idi ki, “halva-halva” deməklə ağız şirin olmaz.
Öz möəmmalı dilinə qonşu millətlərin sözlərini mexaniki daxil etməklə namuslu olmaq mümkün deyil! Millətin dilindəki sözlər onun həyat tərzindən, məişətindən yaranmalıdır. Çaqqal Qurd kimi düşünə bilməz. Sonda bir məsələyə də təəssüflənirəm. Zorik Balayan Qarabağda aranı qızışdırandan sonra, mətbuatdan bidik ki, Türkün müqəddəs gölü-Baykalın ekologiyası ilə məşğuldu. Bu “dayısı” onu Türkün əzəli Vətəni Altaylara qubernator təyin etsə təəccüblənmərəm.
Ermənilərin Osmanlı zülmü haqqında uydurmaları da gülünc görsənir. 1985-ci ildə Leninakanda (Gümrüdə) zabit kimi hərbi xidmətim zamanı bir Türkiyə ermənisi həmişə biz tüklərlə yaxınlıq etdiyi, öz ermənilərindən gen gəzdiyi üçün ermənilər onu heç sevmirdilər. Onun türklərə rəğbəti aşkar görünürdü. Bu vaxtlarda İrəvanda bir mağza müdürü, keçmiş Türkiyə ermənisi bizimlə türkcə danışdı, alış-veriş zamanı bizə əlindən gələn hörməti elədi. Bu erməni də türklərdən pislik görənə heç oxşamırdı...
İgityanlar, balayanlar və digər “yan”-lar da anlamalıdırlar ki, sözdə namuslu olmaq, həyatda namuslu olmaqdan qat-qat asandır. Bir əl küçüyü sahibinin qucağından bir gün qovular, o zaman Boz Qurdla üz-üzə qalar. Tarix bunu dəfələrlə sübut etmişdir.

 


Müzəffəri-H.Ç. Sumqayıt ş.
31.05.2005-ci ildə yazılmış,
fevral 2011-ci ildə yenidən işlənmişdir.

*************************************************************************** 
T Ə D B İ R L Ə R İ N İ Z İ N
   V  İ  D  E  O  +   F  O  T  O    
ç ə k i l i ş i 
  M E D İ A  DƏSTƏYİ

Tədbirlərinizin video-foto çəkilişini aparmaqla və media dəstəyi kimi , xəbər saytlarımızda yayımlamaq üçün
S İ F A R İ Ş L Ə R       Q Ə B U L     E D İ R İ K !
( Qiymətlər 60 azn-dən başlayır. Ödənişlərə görə vöen-qəbz və ya elektron vöen qəbz verilir.)
 
Əlaqə üçün : Telefon + WhatsApp : 050 331 1111
AZpress.AZ  informasiya agentliyi
www.azpress.az
***************************************************************************
 
 ( Sos.şəbəkədə gedən yazışmanin FOTO-ƏKSİndə olan qramatik və məzmun səhvlərinə görə redaksiya məsuliyyət daşımır ) 
 Bütün hüquqlar qorunur ! Xəbərlərdən istifadə edərkən    www.AZpress.AZ    saytına istinad zəruridir !