Əlisa Qəmgin:

BİR ŞƏHƏR ÜŞÜYÜR...

Üşüyür ümidlər dodaq altında

Bir şəhər üşüyür pıçıltılarda.

Rəngini dəyişib yerlər də, göy də

Bir şəhər üşüyür pıçıltılarla.

 

Üşümür qarından, nə yağışından

Üşümür küləkli nə sərt qışından

Ögey insanların yad baxışından

Bir şəhər üşüyür pıçıltllarda.

 

Qəribə taleli şəhər üşüyür

Gecələr kövrəlir, səhər üşüyür

Kəhər at belində yəhər üşüyür

Bir şəhər üşüyür pıçıltllardan.

 

İstidən bozarmış torpaq üşüyür

Ümidi saralmış yarpaq üşüyür

Ürəyə dağ çəkən, gözə dərd olan

Divardan asılmış papaq üşüyür.

 

Bir şəhər üşüyür sakinləri tək

Axsa, göz yaşından Xəzər yaranar.

Yığsan, kəlmə-kəlmə ağı səsindən

Hələ neçə-neçə əsər yaranar.

 

Bir şəhər üşüyür pıçıltılardan

Üşümür küləkli nə sərt qışından.

Beləcə üşüyüb hey zaman-zaman

Ögey insanların yad baxışından.

ƏLİSA QƏMGİN

BAKI. Yanvar 1990.