TANINMIŞ YAZIÇI
FATİMƏ ƏLİHÜSEYN YILDIZIN
BƏDİİ YARADICILIĞINDA SEÇMƏLƏR
***
Sevdiyim, hicrin ilən dərdü məlal eyləmişəm...
Sənin eşqinlə nahaq zənni-xəyal eyləmişəm...
Bəs edər, bir bu qədər qəhrinə tab etdi könül,
İncimə, gör nə qədər zəhrini bal eyləmişəm?!
Mən ki, qəlb əhdini sərvətdə ilantək qorudum,
Gözü kor, nəfsi bütöv, nitqimi lal eyləmişəm...
Dərdim ittək qaparaq könlümü qəltan eləyib,
Gözümün yaşını öz dərdimə yal eyləmişəm!
Nə təsadüf, nə zərurət, "olan olmuş" deyəlim,
Qəmi "kəffarə" verib haqqı həlal eyləmişəm...
İstəməz Fatimə gəlmə, buna vardır səbəbi,
Şəmsə dostum demişəm, yarı hilal eyləmişəm...
Əliağa Vahidin qəzəlinə təxmis
Gəlmə sən, üstümə yarım, mən öləndən sonra!
Duya bilməzsən azarım mən öləndən sonra!
Suolub, ovcunaaxdıqcaitirdimizimi,
Sığınartorpağaarım, mənöləndənsonra!
Xəstəhalolduqürur, saxtatəkəbbürlərilə,
Nəməlazımbuvüqarım, mənöləndənsonra?!
Azuqəm, kirligünahlardıralıbxurcunuma,
Yığmışam, vardınaharım, mənöləndənsonra...
Başalıb, dəhriunutsam, tapacamruhəşəfa,
Bəlkə, xoşoldugüzarımmənöləndənsonra?!
Fatiməqəmeləməz, ömrününakəmyaşayıb...
Qalacaqdırqoşabarım, mənöləndənsonra!
***
Qurmadımbirkimsəninkönlündətaxt, bilməzmisən?
Olzamandanolmadımbirqəlbə yar, görməzmisən?
Həsrətinçəkdimmüdampünhanki, yadlargülməsin…
Səndəagaholduğungündənbaxıb, gülməzmisən?
Verdiyindərdoldu hey, “Qismət” deyibşükreylədim,
Mənyedimnuşeylədim, sənbir para bölməzmisən…
Etdiyin min-birxəta, sədparəetmişruhumu,
Anlasanbirsəhvini, etsənhəya, ölməzmisən?
Bitsinartıq, yolyaxınkəndönməyinolsunqazanc,
Tövbəninkəndarına, sənFatimə, gəlməzmisən?
***
Axı niyə belə təzaddı dünya?
Kim öz istəyilə zəvvarı oldu?
Qapısın döyənə,inaddı dünya.
Gözündən su içər gəlib-gedənin,
Qonaqpərvərliyə iraddı dünya.
Axı niyə belə təzaddı dünya? ...
Kamsızümidləriyollardayoran,
Zahirdənurani, batinitoran,
Körpəmələklərinqanadınqıran,
Acgözdəvələrəqanaddıdünya,
Axıniyəbelətəzaddıdünya?...
Xəyaladalana,minnağılsöylər,
Ruhuntaleyindənagahdıgöylər,
Çeviribbaşınasədəqəeylər,
Fitrəsisavabdankasaddıdünya,
Axıniyəbelətəzaddıdünya?...
"Gör-götür", "Ad yetir" ocağındayıq,
Qismətə, qurbanlıqbıçağındayıq,
Ha yanaqaçsan da, qucağındayıq,
Özüməhbəsikənazaddıdünya,
Axıniyəbelətəzaddıdünya?
ATAMLA SON GÖRÜŞ
(Hekayə)
Ferihadoğulduğu, böyüdüyüyerlərdən, sevdiyiinsanlardançoxuzaqlardaidi.
…Səbəbləriçözələməyəgərəkyoxdur…
Yaşıyarıməsrəyaxınlaşsa da, qopabilmədiyibir an, o anınsehrindənoyanmaqistəmədiyixatirələrivardı.
Orada, yamyaşılbirbağda, atasıağaclarasuverirdi. O da, daşınüstündəoturubatasınınəllərinəbaxırdı. O əllər, dünyanınəntəhlükəsiz, hüzurlu, ənsevgiliyeriidi. ƏslindəFerihaatasını on üçildənçoxgörmədi… Körpəliyiniçıxarsaq, səkkizilfilan… Tez-tezbağa, atasınınyanınaqaçardı. Dizi üstəoturaraq, gümüşüsaçlarıiləoynaya-oynayaatasınınüzündəvəalnındadərin-dərinizsalmışqırışları, uzunbiryoltəsəvvüredir, barmaqlarınınucuiləbuyollardagəzir, barmağınınbirininata, digərininisəözüolduğunutəsəvvüredirdi. Uşaqtəxəyyülündə, atasınıngümüşüsaçlarını, yolboyusıralanmış, ağlı-qaralıyarpaqlarıolanağaclarkimigörürvəyürüyüşboyu, ağaclarındoğmaqoxusunuiçinəçəkirdi. O, buyollarınuzandıqca, uzanmasınıistəyirdi. Atası da sankibuyollarınçoxqısaolduğunubildiyiüçünFerihanındoyuncaoynamasınamüsaidəedərdi.
Ferihatəqaüdçüatasınınnəqədəryaşlıvəyorğunolduğununfərqindədeyildi.
Onunuşaqlığı, atasınınölümləpəncələşdiyiillərətəsadüfetmişdi. Altıdəfəəməliyyatolunanatası, anasına – “Ferihadahabizimləyatmasın, yuxudaykən, yaralarımıtəpikləyir ”demişdi … Vəayrılığadoğruuzanan, buqısa zaman kəsiyində, o atasıüçünhəmişədarıxırdı…
Hərgün, uşaqbağçasındanevəgələndə, əvvəlcəbağaqaçardı. Evyeməyindənəvvəl, atasınınəlindənbirşeyləryeyirdi. Bu, çoxvaxtmövsümmeyvələrindən-çiyələk, gilasolurdu.
Məktəbə, birincisinifəgetdiyi ilk gün, Ferihanıməktəbə, atasıaparacaqdı.Tezdənbağaenmişdilər. O, əngözəlgüllərdəndərib, böyükbirbukethazırlamış, sonraFerihanınəlindəntutubməktəbəaparmışdı. Üçüncüsinifdəoxuduğudərsgünlərininbirində, anasıişdəolduğunagörəməktəbəhazırlaşanFerihanınsaçlarını, atasıhörmüşdü. Hörüklərçoxsəliqəsizgöründüyüüçünata-balanəqədərgülmüşdülər…
Ömrünhansıanıolursaolsun, yaşananlarnəqədəracıolursaolsun, yaddaşınındərinliyinəçökmüşxoşxatirələr, ruhununxəfifbirtitrəyişindəndalğalanaraq, bütünvücudunusarar, Ferihanınqəlbinədərmankimigələrdi…
Sonra…Qışgünlərininbirində, atasıdərinyuxuyagetdi.Tez-tez, həkimlərgəlib-gedir, hərkəsbir-biriiləpıçıltıilədanışırdı. Ferihanıatasıolanotağaburaxmırdılar. Hərdəfəqapıaçılıb- bağlananda, Ferihaqapıdanatasınabaxırdı. Alnıtərləmişdi, ammaüzündəxəfiftəbəssümvardı. Ferihahərdəfəotağadaxilolmaqistəyəndəonabiriştapşırıbuzaqlaşdırırdılar.
Anası- “Qızım, ataindixəstədir, yatır. İnşallahsabahoyanar. Sənaşağıdüş, toyuqlarayemver” deyibbağagöndərdi.
Artıqikincigünidiki, atasıyatırdı. Kənddən, qohum-əqrəbalargəlir, evdəhamısükutiçində, ammahamıbirişbaşındaydı. Feriha, ara-sıraaçılanqapıarasındanatasınıizləyirdi. Səhərədoğru, qapınıaçdılar. Hamıotağakeçdi.
Feriha, onunboynunuqucaqlayıböpmək, saçlarınıqoxlamaqistəyirdi, ammautanırdı. KimsəFerihaya - “Qızım, sənmətbəxə get, bizəçaydəmlə”dedi.
Feriha, tələm-tələsik, mətbəxəkeçib, padnosabardaqlarıyığdıvəköhnədəmliçaylarısüzüb, otağakeçməyətələsdi. Bir neçədəqiqəsonraəlindəçaybardaqlarıdoluolanpadnoslaotağadaxilolanFeriha, böyükbacıvəqardaşlarınınatasınıqucaqlayıbağladığınıgördükdəgecikdiyinianlamışdı…
KənardandonuqhaldabumənzərəniizləyənFerihanınəlindənpadnosualıb, anası-“Gəl, ataylavidalaş”demişdi.Vəonu, atasınınbuzkimialnındanöpdürüb, ayırmışdılar…
O qəfilayrılıqdan, iyirmiyeddiilkeçsədə, Ferihaömrüboyukeçdiyihəyatyollarında, atasınınalnındayürüdüyü, o gümüşüsaçlarındoğmaqoxusunabələnmişsevgidolu, müqəddəsyollarıaxtarırdı…
Türkiyə, Diyarbəkir
Oktyabr 2026-cı il.



